Ang., 13 mei 2012
Nicaragua , León 35°

Adios amigos!

Adios amigos

… Storm!!! Het regenseizoen is begonnen. Ondanks dat het nog 38 graden is valt er zo nu en dan een flinke regenbui inclusief onweer en is het gevoelstemperatuurtje hoger dan ooit, que kalor! Regen; soms best lekker en gezellig, maar ook onhandig; je kan helemaal niks. Taxi’s zijn bezet (jah, ik heb 3 kwartier op de taxi gewacht en alles was zo nat dat ik net zo goed die 10 min. had kunnen lopen), maar goed; de straten zijn leeg en op de markt is er niemand te bekennen. Komt de zon weer te voorschijn: dan is iedereen weer aan het werk. 1 voordeel; er is minder stof in de stad, dus word je minder vies, 1 nadeel: overstromingen, want ja; ik ben nog steeds in een ontwikkelingsland…

Laatst 1 dag meegelopen in Heodra, wat echt te shocking was. Het is er ontzettend armoedig, vies en dit is wat ik voor me zag voordat ik naar Nicaragua ging, maar nu ik het in de werkelijkheid heb gezien is het toch wel echt bizar dat zulke extreme armoede ook echt bestaat. Nee het is niet meer op de tv of in de krant; ik was er in real life en ik weet niet of ik dat wel zo leuk vond. Wel werd ik daar heel hartelijk ontvangen, zelfs door zieke patiënten die met bed en al op de gang lagen omdat er geen plek meer voor ze was op een kamer. Ik had ook nog wat verpleegklokjes over en heb deze uitgedeeld op de afdeling Pediatria, iedereen vond het helemaal geweldig en inmiddels liepen er allerlei verpleegkundigen trots te pronken met hun reloj (de dagen erna hoorde ik van mijn medestudent: waar is dat meisje van de klokjes haha!). Het is er smerig, vies en de cucaracha’s lopen tussen het verpleegmateriaal. Aan hygiëne kan je iets doen, maar aan de armoede niet. En waarom zal je gaan schoonmaken als het toch allemaal geen zin heeft? De verpleegkundigen of artsen zijn ontzettend vriendelijk maar ruig naar de patiënten toe, nee een wond wordt niet verzorgd; het word geschrobd. Na al mijn indrukken heb ik een heel klein baby’tje gewassen op de ouderwetse manier, wonden verzorgd (ik zal niet in detail gaan want dan lezen jullie mijn blog niet meer hihi) en op álle afdelingen zijn we even naar binnen gelopen. (ja, ook dat kan hier gewoon). De lift werkt door er heel hard op de slaan, er staat dan een mannetje of vrouwtje in de lift die zo ongeveer kan horen waar er geklopt wordt en zorgt dan dat de lift naar die afdeling gaat, als je claustrofobisch bent moet je hier dus vooral niet gaan werken. Er was op de infectie afdeling een ontzettend lief kindje waar vooral Angela spontaan verliefd op werd, hij was helaas vastgebonden waar ik even erg van schrok, maar op zich was de reden wel duidelijk; hij had 2 drains, een maaghevel, een infuus en 2 buikwonden; slik. Het had al drie dagen geen eten gehad (vanwege de maaghevel en operatie) en was heel huilerig, zodra wij binnen kwamen en ‘m eventjes aandacht gaven was het stil, mijn hart smolt. Er naast lag een jongetje met een longontsteking en hepatitis A. Jap… ook dat kan hier gewoon nog, in Nederland is dit al uitgeroeid of zijn we er voor ingeënt. Het was al met al een heftig dagje, maar de moeite waard. Ik ben blij dat het ziekenhuis er in ieder geval is

In Amocsa hebben we voor de laatste keer operaties bij gewoond nu het nog allemaal kon en onze patiënten een laatste dienst bewezen. Ik heb nog veel mogen oefenen met infuus prikken en vena punction maar ik moet je eerlijk bekennen dat ik het knap lastig en bloederig vind maar toch krijg ik er steeds meer behendigheid in. Stage is afgerond en ik heb het gehaald, damn ik heb hier echt veel geleerd; hoe ik dingen vooral niet zou doen, maar ook hoe ik dingen ook juist wel kan aanpakken en veel verpleegtechnische handelingen. Nu school nog en dan ben ik afgestudeerd!!! Zuster Angèle klinkt cool -.- …

Als afscheid hebben we iedereen een dikke knuffel gegeven en van het laatste donatie geld heb ik een bloeddrukmeter, anatomieposters van het lichaam (ook voor kinderen),(kunnen ze hier zeker nog wel wat van leren) en hele grote potten snoep gekocht; voor collega’s, patiënten en familie. Het is gek, donaties geven voelt goed, maar op de een of andere manier willen ze altijd meer, of je ziet 1 minuut later weer iets op straat gebeuren waarvan je denkt; hmm, die had ik ook wel willen helpen. Maar goed, de hele wereld helpen kan gewoon niet en soms is donaties geven ook niet altijd leuk, het is erg om te zien dat er meer nodig is, daarom heb ik het in de vorm van “cadeautjes” gedaan. Dat was voor mijn gevoel beter en om schaamte vanuit hen te voorkomen. Het was wel even slikken; het idee dat ik waarschijnlijk mijn lieve Nica collega’s nooit meer zal zien en ik terug ga keren naar het rijke Nederland, viel vies tegen. Maar ik realiseer me ook heel goed dat ik ook blij mag zijn dat ik het goed heb, medelijden daar heeft niemand wat aan.

Mijn ouders kwamen in hun reis nog 1x terug naar León en mijn Nica familie stonden er op dat ze mee kwamen eten. Het was geweldig, Irma had van alles gekookt; eten uit Nicaragua wat heet Caballo Caballo (paardpaard) ‘twas gelukkig geen paard maar allemaal kleine typische Nicaraguaanse hapjes. Maar dus ook varkenshuid en bloed van een koe (die hebben we maar laten staan) samen met de Duitse chicka’s hebben we gegeten, het was heerlijk, ik zal “Restaurante Irma” (zoals ze zichzelf noemt) echt heel erg gaan missen. Trots met haar door-mijn-moeder-gemaakte schort kregen we het eten opgeserveerd. Echt; ik geef der 5 sterren. Daarna heb ik afscheid genomen van mijn ouders: tot in Nederland! Met een dikke knuffel…

… De afgelopen weken hebben we zelf lekker ingevuld en hebben we oa. veel gezwommen, gewerkt en een tripje gemaakt naar Ometepe. Dit hebben we kunnen verzetten naar het weekend dat mijn ouders daar heen gingen, óp de verjaardag van mijn vader; dus als surprise heb ik me zelf cadeau gegeven hihi. Mijn vriendinnen gingen mee en we zijn ’s avonds met zijn allen uit eten gegaan. Het was echt awesome, het afscheid van een paar dagen ervoor was dus geen echt afscheid en mijn vader was er van overtuigd mij niet meer te zien. We hebben heel hard voor hun deur staan zingen daar stond ie dan; in zijn boxershort. Hihi; leukleuk. Dat was een goed begin van Ometepe. Daarna zijn we naar Por Benir gegaan, een uitkijkpunt hoog in de bergen; wauw! Onderweg kwamen we wilde apen tegen en hebben we rotsen moeten beklimmen waar ik achteraf van sta te kijken. Eindelijk ging het 3 dagen lang goed met mijn rug dus heb ik het er ook flink van genomen en gewoon meegedaan, met daarna de gevolgen van dien.. Maar goed niet boeiend; want de volgende dag zijn we naar Ojos de Agua geweest dat is een mooi bronwater in de natuur en het schijnt dat je daar 10 jaar jonger uit komt, eerst dacht ik; bullshit, maar eigenlijk het kan wel een beetje kloppen want daarna hebben we muziek staan maken op straat met zelfgemaakte instrumenten (een bus pringels, takjes, handen en voeten) omdat we onwijs lang op een taxi hebben moeten wachten, tsjah en wat doe je als je je verveeld? Toen de terug weg; op naar Masaya mercado (met heel, heel veel straatkinderen en drugsverslaafde dat ik er de kriebels van kreeg), vulcano Masaya (die nog actief is!!!) en mirador Catarina. Het was zo mooi en heerlijk ’t vrije leventje. Trouwens… de actieve vulkaan gaf een mega gas af (zwavel) waardoor je bijna stikte en een week later hoorde ik van iemand dat de vulkaan gespuwd heeft, wauw heel gek idee is dat terwijl ik er dus net geweest was! Mirador Catarina was nog mooier er hing een lage mist over een groot helder meer met mega bergen op de achtergrond; waardoor het er spookachtig-mooi uit zag. Het leek wel een ansichtkaart. De tweede dag op Ometepe hebben we trouwens een Israëlisch koppel ontmoet, zij hebben onverwacht met ons mee gereisd en het was echt gaaf om het oud-Hebreeuws te horen en met andere reizigers te praten.

Om ons donatie geld evt. verder uit te kunnen geven aan andere projecten en voor stage hebben we verschillende plaatsen bezocht. Zo kwam ik ook terecht op Isabel haar stage die op een school werkt voor speciaal onderwijs (denk aan; gehandicapten, kinderen met een achterstand of ja echt heel hard dat ik het zeg; maar gewoon hele domme kinderen) alles bij elkaar in 1 klas! Dat was ook weer zo bizar en primitief. De kinderen luisteren voor geen retemeter, de wc’s zijn ontzettend smerig en er is echt geen structuur. Helaas zijn de leraren niet zo goed opgeleid waardoor er maar gewoon wat dingen gedaan worden. Gelukkig zag ik aan ies dat zij wel weet wat ze doet en dit probeert over te brengen op haar begeleiders, maar ze doen echt heel erg hun best, maar dan net even wat anders. Ik heb gelopen bij blinde kindjes, autisten en lichamelijk gehandicapten, alles wat ik terug kreeg was een plakzoen, een klap in me gezicht of een aai over mijn hoofd; kortom, het was een dankbare en een hele leuke leerzame dag.

Ook zijn we o.a naar mini biblioteca geweest. De naam zegt het al, het is een kleine bibliotheek die langs scholen gaat om lessen te geven met praktijk materiaal. Op school krijgen kinderen alleen maar les door middel van overschrijven van het bord. Daarnaast geven ze de kinderen naschoolse opvang in huiswerk. Het doel van dit project is; de kinderen stimuleren te lezen en les te geven waarin zij op school tekort komen. Het project wordt bekostigd door een eigen opbrengst van een winkeltje. De armere kinderen hoeven niets te betalen en de wat rijkere betalen een vergoeding zodat de boel draaiende kan blijven. Er is een mobiele bibliotheek (een fietskar met 3 wielen) die elke ochtend door de straten rijdt om scholen te stimuleren boeken te huren.
De week erna ben ik bij Petra het door haar opgezette project geweest; leerlingen kunnen op deze naschoolse opvang Engels en computerles volgen, het is in de achterwijken van León en er komt steeds meer animo voor. Het zag er beide minuscuul uit, maar de laatste tijd denk ik vaak: het is er tenminste

Ook Queensday werd hier gewoon diehard gevierd. Met een groepje Hollandse chica’s, Harry en personeel hebben wij Koninginnendag georganiseerd voor iedereen die komen wou, in het café van dus de Nederlandse Harry. ‘T weekend ervoor zijn we wezen flyeren in het centrum, dat was alleen al vet!! In het oranje, met vlaggetjes op onze wangen en de gekste details zijn we de straat op gegaan. “Que es Koninginnendag? Eh jaa, de Reina is zeg maar jarig”. Die maandag hadden we alles aangekleed in rood wit blauw en oranje. Of mensen het begrepen dat weet ik niet, maar het was leuk en super druk; ik ben Nica’s, Duitsers, Spanjaarden en gewoon Nederlanders tegen gekomen. Bitterballen, Heineken bier, Oud-Hollandse spellen, muziek en oranje cocktails (rum con fresca !!!) maakte het helemaal af. Ik ben gaan draaien (zodat de muziek niet TE Jan Smit-achtig werd ), heb de cocktails geschonken en met allemaal Hollanders gekletst ghehe; gek hoor in Nica!

De afgelopen weken hebben we dus afscheid genomen van León, hm.. oké tot zo verre wij dat konden. We hebben feestjes gevierd (standaard groepje; met ‘n Duitse chicka, ’n Belgische, ’n Oostenrijkse en zo nu en dan gaan de vriendjes van of familie ook mee), uit eten geweest en een afscheidfeestje gehouden voor de families, vrienden en onszelf met pizza, cadeautjes en tranen.

Ook hebben we cadeautjes en herinneringen gekocht voor thuis, zodat we dit straks kunnen delen met Nederland. Dan is het opeens alleen nog maar een sleutelhanger en foto’s wat mij zal herinneren aan deze reis, … das echt heel gek en het doet me ergens ook wel pijn. Maarrr, over een paar dagen ben ik thuis Nederland en dat heeft ook wel wat can’t wait.

“ Als ik over de grens kom ofcourse; met mijn veel te zware koffer “

Deze paar dagen gaan we chillen met zon, zee en strand, massages, naar het luxe zwembad, uit eten, ‘n pedicure en naar de schoonheidspecialiste en dan op naar huis! D’r hebben er hier een aantal dengue of andere rare parasietachtige griepjes dus laten we hopen dat dit over is voor we naar NL vertrekken.

Nica.
Dit was je dan. Mijn vijand maar tegelijkertijd mijn beste vriend, mijn angst maar tegelijkertijd mijn vreugde, mijn boosheid maar tegelijkertijd mijn respect. Straatmensen, collega’s, Nica-familie en chica’s: ik heb veel aan jullie gehad. De man die ik een aantal keer wat geld toegestopt heb: bedankt voor wat ik van je heb geleerd en wat dit alles gemaakt heeft tot wat ik nu ben, het jochie die ik een draai om zijn oren gaf: wat hoop ik zo dat het met jou goed gaat komen en je ooit gewoon een thuis krijgt… en voor iedereen die niet begreep wat wij kwamen doen: dat geeft niet want ik begrijp ook nog steeds zoveel van de Nicaraguanen niet. Hihi

Holland.
Daar kom ik dan. Brengt er iemand een vest voor me mee, hihi? Brrr.
Tot over een paar dagen (a.s zaterdag al!), groetjes:

Angelí, Angela, Angeloe, Angelica, Ange-le , Angeles; genoemd in Nicaragua

Oftewel gewoon; Angèle uit: Holland, vanuit Nicaragua, in León

ABC

A. Amocsa clinica: stage
B. Bohemius: met Florine (zal het niet vergeten)
C. CORN ISLANDS: vakantie!!!
D. Diaree holadijeej! :S
E. Estellí Y Somoto; WARME douches!
F. Florine en Roberto; gek stel
G. Groepje Hollandse top chicka’s
H. Hahaha; veel gelachen!
I. Isabel & Heineken (Henk + Hein = is dus Heningston); amazing
J. Jah.. , ook Ilse is zo af en toe aan de man
K. Kletsavondjes met Angelique in de schommelstoelen of met een filmpje erbij (was heerlijk!)
L. Loco Pollo a.k.a Pollo Loco -> muy bien
M. Mopperen over intervisie
N. Nicole; het geweldige fotoboekje wat ik via mijn ouders kreeg
O. Ometepe: zelf georganiseerd en kei erg afgedingd (ben trots op ons)
P. Papa en mama in Nicaragua!!!
Q. “ Querido Gilmar ” … (met zijn allen zingen voor mijn lieve vriendje in Bar-baro)
R. Rijst + bonen = GALLO PINTO! Ik zal je nog gaan missen
S. Strand!!!
T. Trabajo en el campo (met een houten reet van de truck)
U. Uitgaan op het strand = housepardy!
V. Verlangen naar huis en het missen van mijn Vrienden,Vriendinnetjes en (f)Vamilie (hihi)
W. Weigeren om een injectie naald 2x te gebruiken
X. XTC (een van de grote problemen in Nicaragua)
Y. Ya voy!
Z. ZEE-you in Holland!

Angèle in Nicaragua bellen kan nu véél goedkoper met HalloBuitenland.nl